Vrijwilligersdag

 

Goede contacten helpen bij verlieservaringen

 

 Zo’n 220 vrijwilligers en belangstellenden kwamen zaterdag 5 oktober 2019 naar Amersfoort voor onze jaarlijkse Vrijwilligersdag. Een indrukwekkend aantal! We werden verwelkomd met muziek van een muziekgroep gevormd door collega's. Speciale gast op deze dag was Herman de Mönnink, traumapsycholoog en rouwtherapeut.

 Kees van der Linden opende de ochtend met het lezen van Lukas 24:13-24. De Emmaüsgangers bespreken onderweg naar huis hun enorme verlieservaring: Jezus, van Wie zij dachten dat Hij hen zou verlossen uit de macht van de Romeinen, is gestorven! Ongemerkt komt Hij bij hen lopen. Hij kent hun moeite en verdriet, brengt troost en hoop! Ook Psalm 10:14 laat dat zien: het lijkt soms net alsof God niets doet, toch ziet Hij ons verdriet en komt ons te hulp! Dit is ook te zien in ons logo. Hij zal het geknakte riet niet verbreken, God brengt recht op aarde (Jesaja 42:3).

Kees blikte alvast vooruit op de inbreng van de spreker van vandaag, Herman de Mönnink. Zijn boek over Verlieskunde sprak Kees erg aan en komt dicht bij ons werk. Zowel slachtoffers als hulpvragers en familieleden lijden op allerlei manieren verliezen. Wij als vrijwilligers willen er dan voor hen zijn en ondersteuning bieden. Tegelijk kan het aanhoren van hun verliezen ook onze eigen verlieservaringen omhoog halen. Wat kan je door die ervaringen meegeven aan je hulpvrager?

 

‘Good relationships’

 Herman de Mönnink begon zijn lezing met het tonen van een beeldje uit Senegal. Hij verbond er de volgende zin aan: ‘Bij verlies moet je het wel zelf doen, maar niet alleen’. Uit onderzoek is gebleken dat in verlieservaringen het meest helpt: good relationships, good relationships, good relationships. Ook specialisten zitten soms met hun handen in het haar en de inzet van vrijwilligers, die onbevangen luisteren naar jouw verhaal kan cruciaal zijn in het helingsproces. Hij introduceerde de PAK, Persoonlijke Archief Kast, waarin al je ervaringen zitten opgeborgen.

Herman vroeg vrijwilliger Reina naar voren te komen. Zij is vijftien jaar familiebezoekvrijwilliger en vertelde over mooie en moeilijke ervaringen in haar vrijwilligerswerk, als het gaat over de verliezen van de hulpvragers.

 

Omgaan met verlies

In de pauze werd volop gebruik gemaakt van het zoeken en vinden van oude bekenden; anderen maakten juist kennis met elkaar. Voor we het wisten, was de pauze voorbij en zochten we, begeleid door de mooie klanken van de muziekgroep onze plaats weer op. Daarna ging Herman in op de verschillende manieren waarop met verlies omgegaan wordt. Hij vroeg vrijwilliger Nicolette op het podium. Zij vertelde wat voor haar de beste traumaverwerking was: zelf goed doen. Zij begon na een overval op haar en haar gezin zelf gevangenen te bezoeken. Vanwege de onafhankelijke positie van de vrijwilliger, stelde zij, gaat het gesprek al snel de diepte in en wordt er veel gedeeld.

Het mooie van de contacten over verlies vindt zij: als alles je ontvalt, ga je waarderen wat je wél hebt. Lastig vindt zij de machteloosheid (er is hen ook veel aangedaan), dat gevangenen soms luchtig doen over wat ze deden en de korte termijn van de bezoeken (je loopt maar even mee). Loslaten ervaart zij soms als lastig. Ook vraagt zij zich weleens af waar ze goed aan doet, wat raadgeven betreft. Hier gaf Herman een waardevolle tip: je moet personen respecteren, maar hun patronen niet! Je mag spiegelen en doorvragen waarom de hulpvrager hiervoor kiest. Niet iedereen gaat naar een professional, jij als vrijwilliger kan hierin iets betekenen!

 

Daad van gerechtigheid

 Het laatste woord (tijdens het programma) was aan Hans Barendrecht. Hij vertelde over pater Nicolai, een spreker op de conferentie van Prison Fellowship International in Albanië, die Hans had bezocht. Als Jezus in Mattheüs zegt: Toen Ik in de gevangenis was, kwam jij naar Mij toe, moeten we beseffen dat we dus niet Jezus gaan brengen in de gevangenis, maar naar Hem toe gaan! Dat is een daad van gerechtigheid en maakt bescheiden.

Na het zingen van de zegenbede was het tijd voor de uitgebreide lunch, die al voor ons was klaargezet door de conciërges. Er werd aan de lange tafels nog door veel  vrijwilligers nagepraat. Na afloop was er voor alle vrijwilligers een presentje: koekjes die door de compagnons Pablo en Enes in de bakkerij van PI Krimpen zijn gebakken en verpakt.

We kijken terug op een waardevolle Vrijwilligersdag!

 

 

 

 

 

 

 

Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.

NIEUWSBRIEF

Mis de ingrijpende verhalen van gevangen en hun familieleden niet.
Inschrijven voor de nieuwsbrief