Vrijwilliger in coronatijd nog harder nodig dan anders

Gepubliceerd op 1 maart 2021 door Gevangenenzorg Nederland.

 

Niet of nauwelijks de gevangenis in kunnen, en toch goed contact onderhouden met gevangenen. Onze vrijwilligers lukt dat! Als ze niet op bezoek gaan, schrijven, bellen of skypen ze. Twee vrijwilligers vertellen op welke manier zij gesprekken voeren met ‘hun’ gevangene. Soms zonder elkaar ooit te hebben gezien.

 

 Peter is zo’n vrijwilliger die een goed contact heeft opgebouwd met een gevangene zonder hem ooit te hebben gezien. Hij is vrijwilliger op De Compagnie. Dat is een projectafdeling van de gevangenis in Krimpen aan den IJssel waar Gevangenenzorg gevangenen (hier compagnons genoemd) klaarstoomt voor werk na detentie. Normaal gesproken is Peter regelmatig een avond op deze afdeling te vinden, maar sinds maart vorig jaar kan dat niet meer.

 

'Waarom doe je dit?'

Hij kreeg in coronatijd het verzoek bezoekvrijwilliger te worden van Joey, een nieuwe compagnon die het moeilijk had. Peter belt hem nu op de avonden dat hij naar De Compagnie zou gaan, en om de week ook in het weekend. “Het was in het begin een beetje aftasten”, vertelt Peter. “Normaal zou je samen apart gaan zitten, met een bakje koffie erbij. Dat praat anders.” De inhoud van de gesprekken door de telefoon varieert: soms oppervlakkig, dan weer met meer diepgang. “Op een keer vroeg Joey: ‘Waarom doe je dit eigenlijk; zomaar bellen met iemand die je helemaal niet kent?’ Dat vond ik een mooie vraag. Ik doe het er zomaar ‘even’ bij. Maar voor de andere kant van de lijn, betekent dit veel meer…” Vrijwilligers van De Compagnie kunnen zelf naar de afdeling bellen en vragen of ‘hun’ compagnon aan de telefoon komt. Dat is binnen de gewone gevangenisafdelingen niet mogelijk.

 

Waardevol gedichtje
“We hebben elkaar nooit ontmoet, maar op een kaart heeft Joey geschreven hoeveel hij aan dit contact heeft. Ik heb met Sinterklaas een gedichtje voor hem gemaakt op basis van wat ik van hem weet en ik gaf hem een wens mee. Joey reageerde verrast: ‘Ik heb sinds de kleuterschool niet meer meegemaakt dat iemand een gedichtje voor mij maakte.’ Het is iets heel kleins, zo’n gedichtje. Maar het kan van grote waarde zijn voor de ander. Ik denk vaak te groot. Ik vind het vervelend dat ik niet de gevangenis in kan en dat er zoveel belemmeringen zijn. Maar zoiets kleins als een gedichtje kan net zo waardevol zijn.”


Ontvang de mooiste verhalen over het bijzondere werk dat we doen in en buiten de gevangenis

Meld je aan


“Ik snap nu wat beter hoe het voelt als je beperkingen krijgt opgelegd”, zegt onze vrijwilliger Wendelmoet. Ze moet nog even wennen aan de avondklok. Het gevangenisleven met zijn beperkende regels kent ze goed - ze is al elf jaar vrijwilliger bij Gevangenenzorg - maar het voelt toch anders als je zelf beperkt wordt in je vrijheid.


Op dit moment begeleidt ze Richard en Damian, twee gevangenen (compagnons) van De Compagnie, een projectafdeling in de gevangenis van Krimpen aan den IJssel. Tot maart vorig jaar was ze hier zeer regelmatig te vinden. Richard, die ze sinds januari vorig jaar kent, heeft ze toen fysiek ontmoet. “Dan weet je tegen wie je spreekt.” Voor Damian geldt dat niet. “De kennismaking met Damian voelde als een blinde date”, vertelt ze lachend. “Ik ben op zich niet zo’n ster in bellen. Maar het viel mee. Damian is een gezellige open knul die altijd veel te vertellen heeft.” Met allebei heeft ze nu om de week telefonisch contact. En allebei waarderen ze dit contact erg. Toen het afgelopen zomer weer even kon, is Wendelmoet bij Richard op bezoek geweest, in plaats van zijn familie. Hij wil geen familiebezoek, omdat hij te moeilijk vindt om hen achter glas te moeten ontmoeten. Damian krijgt wel bezoek van zijn familie, maar ook bij hem mocht ze langs. “Dat was echt heel fijn. Het is toch anders als je elkaar ziet. De eerste tien minuten keek hij steeds van me weg, maar daarna werd het gesprek erg ontspannen. Ik ben dankbaar dat dit kon.”

 

‘Het werken aan herstel is nu van een andere orde, maar het kan wel’


Onrust
“Ik mis het werk op de afdeling heel erg, maar met telefonisch contact heb je toch ook wel mooie momenten. Toen Richard een keer boos was omdat er iets mis ging, heb ik via de telefoon met hem kunnen praten. Die spiegelende functie kun je dus ook op afstand hebben. Het werken aan herstel is van een andere orde, maar het kan wel. Samen vind je wel andere vormen. Binnenkort kunnen we skypen. Dat doen ze al veel met hun familie thuis. Voor skypen met vrijwilligers wordt een rooster opgesteld.”
“Je bent als vrijwilliger nu nog harder nodig dan anders. Je merkt veel onrust onder de gevangenen. Ze kunnen veel minder contact hebben met thuis en ze maken zich zorgen om hun kinderen of ouders. Ik zie heel erg de meerwaarde, de kracht van ons werk. Ook nu.”

 

Dagelijks maken we bijzondere momenten mee, in en buiten de gevangenis. Blijf op de hoogte van ons werk.

Meld je aan

Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.