Stefan kreeg nooit bezoek. Tot Hanna op zijn pad kwam.

Gepubliceerd op 30 november 2016 door Gevangenenzorg Nederland.


“Of ik vrij ben of vastzit, Hanna is er altijd voor mij.”

Na een laatste periode van detentie begint de 24-jarige Stefan hoopvol opnieuw. Hanna is erbij. De vrijwilligster van Gevangenenzorg Nederland steunt hem trouw met oprechte betrokkenheid en een luisterend oor. En dat al vijf jaar. Waarom? Omdat ik de weg wil gaan die Jezus mij leert.

Het is al volop middag, maar Stefan is nog maar net wakker. Zijn levensritme is er één van iemand die nog op zoek is naar vastigheid en ritme. Zonder geschikte woonruimte en een baan is dat erg lastig. De 24-jarige jongeman wil dolgraag een gewoon leven opbouwen, maar zijn detentieverleden zit hem daarbij danig in de weg. Hij vertelt hoe het zover is gekomen.

 

“Ik groeide normaal op.  Omdat mijn ouders verschillende pleegkinderen hadden, was het gezellig druk bij ons thuis. Je had altijd mensen om je heen.” Het gezin had het niet overdreven breed en op de middelbare school begon Stefan dingen te missen. Materiële dingen. “Ik wilde ook de nieuwste telefoon, net als mijn klasgenoten. Maar we waren met zoveel thuis, dat ging niet. Daarom begon ik dingen te doen die niet mochten. Zo kwam ik aan geld voor mooie spullen.” 

Beschadigd
Alles veranderde toen het huwelijk van Stefans ouders stukliep. “Ik moest kiezen waar ik ging wonen. Ik ben met mijn moeder meegegaan en daar ging het niet goed. Hoe moet ik het zeggen? Ze keek gewoon niet naar me om. Op een gegeven moment heb ik voor mezelf gekozen: ik heb m’n spullen gepakt en ben bij een vriend gaan wonen.” 

Stefan was op dat moment amper 16 jaar, een puber. Achteraf ziet hij wel hoe hij in deze periode beschadigd is geraakt. “Ik heb me er toen niets van aangetrokken, ging gewoon door. Maar ik heb wel klappen opgelopen. Ik merk nu mankementjes aan mezelf en ik begrijp waar die vandaan komen.”

Destijds sloot hij zijn gevoel echter helemaal af. Hij blowde veel en om te overleven pleegde hij steeds vaker en steeds zwaardere delicten. Het gevolg was dat hij op zijn 17e werd veroordeeld tot jeugddetentie. Er volgde een heftige periode waarin hij verschillende justitiële instellingen van binnen zag.

 Er kwam nooit iemand

“Ik had in die tijd niemand,” vertelt Stefan. “Elke keer zat ik toch te wachten, m’n haar en kleren netjes. Ik hoopte dat ze me zouden halen, omdat er bezoek was. Maar er kwam nooit iemand. Daarom heb ik Gevangenenzorg gebeld.” Door dat telefoontje, nu vijf jaar geleden, kwam Hanna in zijn leven. Ze ontmoetten elkaar voor het eerst in een kleine bezoekkamer, waar ook gesprekken tussen gedetineerden en hun advocaten plaatsvinden. Hanna weet nog wel hoe dat was. “Ik dacht: wat een leuke, sympathieke knul! We moesten elkaar natuurlijk nog wel leren kennen, maar het gesprek was meteen open.”

Sinds die eerste keer bleef Hanna Stefan elke twee weken opzoeken in de gevangenis. Inmiddels zien ze elkaar wat minder frequent, maar hebben ze regelmatig telefonisch contact. Zo was en is Hanna steeds dicht betrokken bij Stefans leven.

Die trouw raakt Stefan. “Hanna is er in elke situatie. Ze was er toen ik vrij was en toen ik vastzat. Ik weet nog goed dat een bewaker zei: ‘Je moet komen, er is ambtelijk bezoek’. Ik dacht: ‘Het zal de advocaat wel zijn.’ Maar toen zat Hanna daar op me te wachten. Dat is zo fijn. We praten altijd veel samen. Zeker nu ik vrij ben kunnen we lang met elkaar in gesprek zijn. Hanna helpt me ook heel concreet met praktische zaken. Dan zoekt Hanna bijvoorbeeld dingen uit over het vinden van werk en woonruimte.”

 Trots

Stefan is ruim twee jaar vrij geweest, maar ging toen opnieuw de fout in en raakte weer kort gedetineerd. Inmiddels is hij alweer een tijdje vrij man. En hij is vol goede moed en vastbesloten om het zo te houden. Zonder goed netwerk is dat nauwelijks te doen, weet Stefan. “Ik heb nu gelukkig wel een paar goede mensen om me heen. Ik heb twee vrienden die een beetje vader- en moederfiguur voor me zijn en nog wat andere mensen waar ik eerlijk tegen kan zijn. Dat is fijn. Het komt wel goed met mij.”

“Dat is nou wat ik zo knap vind van Stefan,” reageert Hanna blij. “Hij is echt een vechter en gaat er nog steeds voor, na al die jaren. Elke keer zitten er dingen tegen, maar Stefan zit steeds weer vol goede moed en plannen. Ik zeg weleens: ik ben zo trots op je, dat je het zo vol kunt houden en er steeds weer voor gaat.”

 Problemen

Die moed is ook wel nodig. Want al gaat het wat beter met Stefan, de problemen zijn niet over. Sterker nog, veel moeilijkheden beginnen nu pas, nu hij een normaal bestaan wil opbouwen. “Ik wil graag werken, het liefst met jongeren. Daar zou ik goed in zijn. Maar dat kan dus niet. Werk vinden is sowieso moeilijk; vanwege mijn delicten krijg ik geen VOG*,” legt hij uit. “En ik moest drie maanden wachten op een uitkering. Dat is te lang. Als ik niet zo sterk in m’n schoenen stond, was ik al lang weer in de fout gegaan.”

Stefan woont voorlopig bij z’n vriendin in, omdat ook het vinden van woonruimte voor een ex-gevangene erg lastig is. “Ik kan wel naar de opvang, maar daar zitten junkies enzo. Dat is niet goed voor me, daar wil ik niet meer tussen zitten.”

 Hanna weet het allemaal en ze vindt het lastig dat ze maar heel weinig aan Stefans situatie kan veranderen. “Ik zou zo graag willen dat ik hem aan een leuke baan en een huis kon helpen. Maar doordat hij geen VOG krijgt is dat erg lastig en natuurlijk denk ik wel eens: je zou hem zo in huis nemen. Maar ik weet dat dat niet verstandig is.”

Wat Hanna wél kan doen, is Stefan een luisterend oor bieden. Dat blijkt enorm belangrijk. “Hanna geeft me zoveel steun,” zegt hij. “Ik durf open te zijn en kan haar alles vertellen. Ik heb haar dingen verteld die andere mensen niet weten. Omdat ik weet dat het tussen ons blijft.”

 Niet moeilijk

Hanna loopt inmiddels alweer vijf jaar met Stefan mee op. En al gaat hij vooruit en heeft hij inmiddels een klein netwerk van mensen om zich heen, het blijft een moeilijk verhaal. Hoe houdt Hanna dat vol? “Dat is niet zo moeilijk,” zegt Hanna. “Ik ben christen, Stefan weet dat ook. Hoe Jezus van mensen hield, dat is mijn voorbeeld. Omkijken naar mensen die het moeilijk hebben! Dus nee, opzoeken is geen opgave. Het is ook gewoon gezellig als we elkaar zien.”

 Op haar beurt betekent Hanna ook veel voor Stefan. Het is vooral haar trouw die hem raakt. “Ik heb maar weinig mensen die zo lang in mijn leven zijn gebleven.

Ook familie en vrienden niet. Maar Hanna wel. Ik ben er nog steeds blij om dat ik Gevangenenzorg gebeld heb toen ik vastzat.”

Tekst: Ineke Kouwenberg
VOG: Verklaring Omtrent Gedrag

 

 

Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.

NIEUWSBRIEF

Mis de ingrijpende verhalen van gevangenen en hun familieleden niet.
Inschrijven voor de nieuwsbrief