Net begonnen of al jaren betrokken: wat drijft onze vrijwilligers?

Gepubliceerd op 22 oktober 2018 door Gevangenenzorg Nederland.

De een doet het werk al 25 jaar, de ander is deze zomer begonnen. Gevangenenzorg Nederland bestaat dankzij haar vrijwilligers.  Wat drijft hen? We vragen het aan Martine (72), die vanaf het begin  betrokken is bij het werk en aan Erik-Jan (22), die in juni is gestart.

Martine raakte al vroeg betrokken bij Gevangenenzorg: ‘Dat was wel bijzonder. Ik had niets met gevangenissen, zag ze zelfs niet stáán. Tot zo’n 25 jaar geleden de PI in Zoetermeer werd gebouwd; de muren werden steeds hoger en ik besefte de enorme kloof tussen de wereld “binnen” en “buiten”. Die kloof was des te ingrijpender omdat op loopafstand enkele kerken staan. Hoe zou Jezus hiermee omgaan? Hij is gekomen om het verlorene te zoeken. Daar hoort een gedetineerde bij, maar ik ook! In dezelfde tijd kwam Gevangenenzorg in Zoetermeer op gang (er was zelfs nog geen kantoor) en het werd vanzelfsprekend om daar bij betrokken te raken. Ondertussen ben ik 72 jaar oud en ga nog niet met pensioen!’

‘Het diaconale aspect van het werk spreekt mij aan. De praktische kant (kleding bij het Leger des Heils uitzoeken voor een man van 120 kg) maar ook de zingevingsvragen (naar aanleiding van een vraag als: “Waarom doen jullie dit werk? Je wordt er niet eens voor betááld!”) komen beide aan de orde. En de manier waaróp blijft altijd een uitdaging.

Mijn activiteiten waren heel divers: bezoek, voorlichting, SOS Cursus, spreekuur. Maar de veertiendaagse gebedsuren op kantoor in Zoetermeer al die jaren waren en zijn het meest kostbaar. Hopeloze mensen en omstandigheden brengen we als hulpeloze mensen bij de troon van onze God. Zou er voor Hem iets te wonderlijk zijn? Woon je niet te ver weg, doe mee!’ Martine geeft het 

jubilerende GNd mee:Blijf een appèl doen op de christelijke gemeente. We hebben een schat uit te delen!’

 

'Minder zwart-witdenken'

Erik-Jan: ‘Ik weet niet precies meer wanneer ik voor het eerst heb gehoord van Gevangenenzorg Nederland. Af en toe werd er in mijn kerkelijke gemeente voor gecollecteerd. Zodoende ben ik bekend geworden met de organisatie. Een tijdje geleden hoorde ik via via positieve ervaringen over het vrijwilligerswerk. Het leek mij erg leuk en uitdagend om te doen. Daarnaast hoorde je ook uit ervaringsverhalen dat het een enorme bemoediging is voor gedetineerden als ze een “neutrale” bezoeker over de vloer krijgen. Wat mij aanspreekt in dit werk is dat je een andere kijk krijgt op het leven achter de muren. In de wachtruimte van de penitentiaire inrichting waar ik een hulpvrager bezoek, staat op de muur de tekst: Een brede blik verruimt het denken. Ik merk aan mijzelf dat dit ook zo is. Je leert minder zwart-witdenken over het leven van gedetineerden en je kan beter relativeren. Daarnaast krijg je ook positieve energie als een hulpvrager het waardeert dat je hem bezoekt. Je merkt dat iemand het fijn vindt als hij zijn verhaal kwijt kan. Veel bezoeken heb ik nog niet afgelegd, maar wat mij tot nu toe het meest is bijgebleven, is het moment dat ik in de auto zat en terugreed van mijn eerste bezoek. Toen realiseerde ik mij dat het echt heftig is als je vrijheid wordt ingeperkt. Je kan zoveel dingen niet meer doen die je in het dagelijkse leven wel zou doen. Veel mensen denken dat de gevangenis een soort luxe hotel is. Maar als je je niet meer vrij kan bewegen, dan heeft dit grote impact. Zeker als dit een paar jaar voortduurt.’

Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.

NIEUWSBRIEF

Mis de ingrijpende verhalen van gevangen en hun familieleden niet.
Inschrijven voor de nieuwsbrief