‘Ik ben de enige die nog direct contact heeft met Mart'

Gepubliceerd op 1 maart 2021 door Gevangenenzorg Nederland.

 

In deze tijd van coronamaatregelen blijven onze vrijwilligers op diverse manieren contacten onderhouden met 'hun' gevangenen.  Annelies, die contact heeft met 3 gevangenen, merkt hoe belangrijk dat is.

 

Annelies stuurde Mart, Frenk en David in het begin trouw elke week een kaartje. Dat werd al snel een mail via het mailingsysteem voor gevangenen. Mart en David bellen haar nu wekelijks via Gevangenenzorg op. Gevangenen kunnen naar kantoor bellen en worden dan doorverbonden met hun bezoekvrijwilliger. Uit privacyoverwegingen beschikken gevangenen niet over het telefoonnummer van onze vrijwilligers. Frenk belt inmiddels nauwelijks meer. Annelies weet helaas niet waarom en ook niet hoe het met hem gaat. “Maar hij komt indirect nog veel bij me voorbij”, zegt ze. “Ik stuur geregeld een kaart of een bemoediging.”

 

Ontvang inspirerende verhalen over het bijzondere werk dat we doen in en buiten de gevangenis

Meld je aan




Op bezoek
Sinds de zomer bezoekt ze Mart weer in de gevangenis, hoewel er voor vrijwilligers al sinds maart geen speciale bezoekmomenten meer zijn. De dochter van Mart woont in het buitenland en komt nu niet naar Nederland gereden. Mart heeft Annelies gevraagd of zij hem wil bezoeken nu zijn familie niet kan komen. En dat is toegestaan. Elke drie weken gaat Annelies erheen en zien zij elkaar achter glas. Ze praten beiden door een telefoon, anders kunnen ze elkaar niet verstaan. Annelies waardeert het dat ze op bezoek kan gaan, maar ze vindt de gesprekken nu wel anders. “Mart wil graag over van alles praten, maar met een bewaker, andere gevangenen en bezoekers om je heen, ga je toch minder snel de diepte in.” Normaal gesproken krijgen gevangene en vrijwilliger een aparte kamer waar ze elkaar in alle vrijheid kunnen spreken. Wat het contact ook anders maakt, vindt Annelies, is dat ze elkaar geen hand kunnen geven. Voor Mart is dat ingrijpend. “Hij heeft vanaf maart vorig jaar niemand meer echt aangeraakt. Zijn dochter en ook zijn andere familieleden heeft hij al die tijd niet meer gezien.”


Meer uren opgesloten
Mart vindt de gevangenisstraf in deze tijd moeilijker te dragen. Onbegrip over de maatregelen of onduidelijkheid maken veel gevangenen boos en zorgen voor onrust op de afdeling. De gevangenen zitten nu meer uren opgesloten in hun cel dan anders.


“Ik zie dat de vrijwilliger in deze tijd extra waarde heeft voor de gevangene. Voor de coronatijd kwam de familie nog langs. “Mart zegt: ‘Ik mis je echt’, dat zei hij voorheen nooit. Toen had hij ook nog zijn dochter. Ik ben nu de enige die nog direct contact met hem heeft.”


‘Patrick vroeg mij iets wat hij nog nooit had gevraagd: Wil je met mij bidden?’



 

Onze vrijwilliger Rien was jarenlang gewend om elke 4 weken bij Patrick in de gevangenis op bezoek te gaan. Tot in maart vorig jaar bezoek niet langer mogelijk was. Toen is hij trouw brieven gaan schrijven, waarin hij Patrick schreef dat hij elke avond in zijn gebed aan hem dacht. Hij vroeg Patrick via Gevangenenzorg telefonisch contact met hem op te nemen. Dat deed hij. “Patrick had daar behoefte aan.”


Rien bleef schrijven, ook toen Patrick in de zomer werd overgeplaatst naar een grote tbs-kliniek. Op dat moment kon Rien wel op bezoek, omdat de regels voor vrijwilligersbezoek daar zijn anders dan in de gevangenissen. Dus op de verjaardag van Patrick ging Rien erheen. Het bezoek was in een aparte bezoekersruimte, maar wel onder toezicht. Dat waren Rien en Patrick niet gewend.

 

'Is er voor iedereen vergeving?'

“Patrick vroeg mij toen iets wat hij nog nooit had gevraagd: ‘Wil je met mij bidden?’ Ik heb aan zijn begeleider gevraagd of het mocht en toen heb ik met hem gebeden. Op geloofsgebied had Patrick veel vragen. ‘Is er voor iedereen vergeving?’ Die vraag stelde hij me vaker. Toen hij nog in de gevangenis zat, vroeg hij of ik een Bijbel wilde invoeren via geestelijke verzorging. We hadden een heel prettig contact, ook toen het per brief en telefoon moest. Ik leerde van hem en dat zei ik ook. Patrick wist waarom hij in de gevangenis zat. Hij vond het terecht, want hij heeft veel mensen verdriet gedaan. Ik vind hem ook niet zielig. Hij is verantwoordelijk voor zijn eigen daden.”

 

Inmiddels is Patrick vrij met een enkelband. Het contact is nu wat minder, maar Rien denkt hem binnenkort te kunnen opzoeken.

 

Ontvang meer inspirerende verhalen, zoals die van vrijwilliger Annelies. 

Meld je aan

Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.