'Hij beseft dat het vrije leven hem straks weinig hoopgevends te bieden heeft'

Gepubliceerd op 14 februari 2020 door Gevangenenzorg Nederland.

 

“Hij beseft dat het vrije leven hem straks weinig hoopgevends te bieden heeft. Ingewikkelde familiekwesties, zijn dochters vrijwel onbereikbaar, al zijn ‘vrienden’ crimineel…”. In deze blog van een vrijwilliger vertelt Geri over de bezoeken aan ‘haar’ gevangene. Het gesprek vlak voor zijn vrijlating neemt een verrassende wending.

 

 “Het blijft me enigszins verbazen hoe groot de behoefte van een gedetineerde is om zijn verhaal te doen. Meestal een triest verhaal, zo blijkt ook weer als ik voor het eerst bij mijn nieuwe hulpvrager kom. Dit is een kind van de rekening, dat is duidelijk. Boosheid en teleurstelling om dingen die anders gaan dan hij gehoopt had, verdriet om het gemis van zijn dochters en angst voor wat komen gaat, als hij weer vrij is.

 

 'Het heeft toch geen zin'

We spreken af, dat hij tijdens de gesprekken eerst zijn boosheid en frustratie spuit en dat we daarna gaan kijken naar de mogelijkheden die er voor hem zijn, nu zijn vrijlating steeds dichterbij komt. Helaas zijn die zeer beperkt. Het is onduidelijk bij wie hij moet zijn en door zijn soms intimiderende, soms erg gelaten houding ziet hij regelmatig kansjes die er misschien nog zijn, aan zich voorbij gaan. Het vooruitzicht is niet gunstig voor hem. Hij wijst naar de reclassering en andersom. Het is heel mooi om te zien dat hij zich steeds meer bewust wordt van wat zijn houding met anderen kan doen. Het besef groeit dat hij het juist moet hebben van de schaarse momenten dat er iemand van een instantie naar hem luistert. Dat het belangrijk is dat hij weet wat hij wil zeggen en dat hij niet boos wordt of zich ervan af maakt met: "La maar, het heeft toch geen zin."

 

Veel te jong

Wat ik ontzettend bijzonder vind, is toch zijn wil om verder te gaan. Ondanks de vele dingen die in zijn leven zijn fout gegaan, terwijl hij het toch écht telkens opnieuw probeerde goed te doen, blijft hij redelijk positief. Veel te jong moet hij zichzelf maar zien te redden en veel te jong wordt hij vader en als zijn tweede dochter nog maar een paar maanden is, verdwijnt hij op zijn 19de voor het eerst achter de tralies. Jaren van criminaliteit en drugs, detentie, goede voornemens, afkicken, weer de fout ingaan, volgen. Van de vele afkickprogramma’s voltooit hij er niet één.

 Toch zit hij hier strijdbaar: nú ben ik 30 en nú ga ik iets van mijn leven maken. Helaas lijkt het erop dat de instanties het niet meer met hem aandurven.

 

Ogen glinsteren

Met lood in mijn schoenen ga ik de laatste keer naar hem toe. Vorige keer was hij zo depressief, hoe zou ik hem nu vlak voor zijn vrijlating aantreffen? Zodra hij het spreekkamertje in komt, zie ik dat zijn ogen weer glinsteren. En ja, hij heeft goed nieuws: afgelopen week kreeg hij te horen dat er toch een plaatsje voor hem is in de afkickkliniek. Wat een geweldig nieuws! Toen ik voor de eerste keer bij hem kwam, liet hij mij weten, dat hij niet van plan was na zijn detentie nog naar een kliniek te gaan, alleen tijdens zijn detentie had dat volgens hem zin. Maar langzamerhand verandert er toch iets bij hem. Hij beseft dat het vrije leven hem straks weinig hoopgevends te bieden heeft. Ingewikkelde familiekwesties, zijn dochters vrijwel onbereikbaar, al zijn ‘vrienden’ crimineel…

"Weet je", zegt hij een beetje schuchter, 'ik heb zoveel gebeden de afgelopen tijd: ‘God of Jezus of Allah, help mij, zorgt U dat er hulp komt voor mij.’ En toen hoorde ik dit. Ik heb er ook voor gedankt, hoor!”

Beschamend voor mij. Ik heb ook veel gebeden of God hem uitkomst wilde geven, maar toch ging ik de laatste keer met weinig hoop naar hem toe. Ik vertel hem dat Ambrosius tegen Augustinus’ moeder zei: ‘Een kind van zoveel tranen en gebed kan niet verloren gaan.’ Dat geldt toch ook voor hem?

Geri (vrijwilliger)

Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.

NIEUWSBRIEF

Mis de ingrijpende verhalen van gevangen en hun familieleden niet.
Inschrijven voor de nieuwsbrief