Column: Zelfredzaam

Gepubliceerd op 11 april 2018 door Gevangenenzorg Nederland.


Zelfredzaam

Ieder moet zijn eigen boontjes maar doppen. U kent dat gezegde wel. Niet zeuren, aanpakken en knap je eigen zaakjes op. Dat moeten we allemaal, toch? En om bij de boontjes te blijven; wat verwacht u in de gevangenis aan te treffen? Rare snijbonen? Heilige boontjes? U mag het zeggen! Maar je zult zelf maar in de bonenpuree zitten…….Nick, de jonge compagnon in onze nieuwsbrief, is zo iemand die in de puree zat. Hij heeft een half jaar bij ‘ons’ op De Compagnie gezeten. Ik kom daar graag, om de compagnons te zien. Nick heeft mij in alle opzichten verrast. Zijn uitstraling was nou niet direct uitnodigend. Een praatje maken ging niet vanzelf. Zijn delict was best heftig. ‘Een boontje die z’n loontje wel verdiend heeft’ zou je in de volksmond zeggen. Maar ik was lelijk in de bonen. Ik had het helemaal mis.

Hij werkte hard, studeerde serieus en haalde diploma’s. Wat me bijzonder trof was zijn verhaal tijdens een presentatie aan bezoekers op De Compagnie. Hij wilde de beste lasser worden, en zijn geluk zou zijn om met vrouw en kind naar de dierentuin te kunnen. U moet weten dat hij niet getrouwd is en geen kinderen heeft. Maar hij droomt wel! Hij wil afrekenen met zijn oude leven. ‘Weet je, die arrestatie is gewoon mijn redding geweest. Anders was ik doorgegaan, ook met nieuwe slachtoffers maken’. Hij liet me trots zijn SOS werkstuk zien. Het zat vol symboliek. Hij had met zijn vrijwilliger Jos diep nagedacht over de gevolgen van zijn daden. Zo had hij een stoplicht getekend. Het stond op rood. Stoppen met criminaliteit. Met gevoel voor humor had hij links in de boven hoek Top 600…. gezet. Een daaronder vrijwilligers. (Top 600 is de benaming voor een harde kern die veel criminaliteit pleegt. En Gevangenenzorg werkt met ruim 600 vrijwilligers).

Er is nog iets dat ik wil delen met u. Nick is niet gewend dat mensen écht iets voor hem willen doen. Velen hadden wel tegen hem gepraat, maar niemand ging de tweede mijl. Eigenlijk gaat dat al terug tot in zijn jeugd vertelde hij. In De Compagnie is een klimaat ontstaan waar mensen die dat écht willen, kunnen afrekenen met het criminele verleden. Langzaam maar zeker zien we dat dit jonge experiment vruchten gaat afwerpen. Het project zingt rond in justitieland en we krijgen dan ook veel bezoekers. De compagnons gaan daar goed mee om, ze zijn prima ambassadeurs en groeien als gastheer.

Waar ik ook stil van kan genieten is de klik tussen compagnons en vrijwilligers. In die ongedwongen contacten gebeuren de mooiste dingen. Er ontstaat vertrouwen dat er een andere toekomst mogelijk is. Twee is beter dan één. Je kunt in de bonen zijn, maar als er geen helpende hand is, blijf je bedwelmd in de zinloosheid van criminaliteit en kunnen er rare dingen gebeuren. (NB: de geur van bloeiende bonen kon ervoor zorgen dat iemand bedwelmd raakte en raar ging doen. Vandaar dit gezegde).

De overheid heeft zelfredzaamheid als beleidsmantra. ‘De (ex-) gedetineerde, zonder arbeid of inkomsten, is zelf primair verantwoordelijk om tijdens en na detentie actief op zoek te gaan naar (betaalde) arbeid of dagbesteding’ aldus het gevangeniswezen. Helemaal mee eens. Maar alleen red je het niet. ‘Twee zijn beter dan één, want samen krijgen zij een goede beloning voor hun zwoegen. Want als zij vallen, helpt de één zijn metgezel overeind. Maar wee die ene die valt, terwijl er geen tweede is om hem overeind te helpen’ aldus Salomo. (Prediker 4). Zelfredzaam? Ja, maar dankzij een betrokken vrijwilliger, een gunnende ondernemer, een bemiddelende collega, een open gevangenisafdeling etc. Het is niet goed dat de mens alleen is. Wat een zegen als je hulp mag geven!

Hans Barendrecht
directeur bestuurder

Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.

NIEUWSBRIEF

Mis de ingrijpende verhalen van gevangen en hun familieleden niet.
Inschrijven voor de nieuwsbrief