Column: Volhouden

Gepubliceerd op 26 oktober 2020 door Gevangenenzorg Nederland.

 

Nietsvermoedend fietste ik dinsdag 22 september naar mijn afspraak. “Ik ben in Zoetermeer voor een andere afspraak; we kunnen om 16.30 uur even bijpraten. Ik heb tot 18.00 uur.” Ronald van der Giessen, oud-directeur van het Oranje Fonds, was de mol in het complot. Van tijd tot tijd praten we bij, vooral over de filantropische ontwikkelingen in ons land. Dus toen hij mij op 1 september uitnodigde, vond ik dat niet verdacht. Sterker nog. Ik dacht: “Kan niet mooier, vroeg klaar, ‘mijn’ kerk staat om de hoek, dus ik neem m’n orgelboeken mee en ga daarna lekker studeren….” En dan ineens zie je niet alleen Ronald staan, maar óók je collega’s, en de Raad van Toezicht, en leden van de Maatschappelijke Raad, én vrouw en (klein)kinderen. Dan weet je genoeg: ik ben erin gerold en wist het niet. Complimenten voor allemaal, want ik heb niets gemerkt.

 

Roeping

Wat heeft dat te maken met volhouden? Nou, ik heb de afgelopen periode de nodige complimenten in ontvangst mogen nemen dat ik het 25 jaar heb volgehouden als directeur van Gevangenenzorg Nederland. Toen ik begon was er eigenlijk niets, geen entree in de gevangenis, geen kantoor, geen medewerkers, geen geld. Alleen maar een verlangen, dat ik pas jaren later als roeping kon omschrijven.

Nu zijn we 25 jaar verder en is al het gemis vervuld. Gevangenenzorg is aanwezig in vrijwel alle gevangenissen en tbs-klinieken in ons land. We hebben ook een prachtig programma voor de familie en kinderen van gevangenen en tbs-patiënten. Kerken bidden en collecteren voor ons werk, bijna 17.000 huishoudens geven geld voor gevangenen, ondernemers steken hun nek uit en doneren en nemen ex-gevangenen in dienst. Het gevangeniswezen geeft ons vertrouwen en ruimte en vermogensfondsen doneren niet alleen, maar denken ook mee hoe we ons werk verder kunnen verbeteren.

Dit alles kan me ontroeren.

 

Verrassingen

En juist tussen de verassing van de 22e en die van gister – de 29e werd ik op De Compagnie verrast door 22 compagnons met een prachtig visboek én een in de bajes gelast beeldwerkje van een visser-in-een-boot – las ik Blaise Pascal: “Omdat trots en gemakzucht de twee oorzaken zijn van onze zonden, heeft God, om ons ervan te genezen, ons twee van Zijn eigenschappen geopenbaard: Zijn barmhartigheid en Zijn gerechtigheid”. Barmhartige gerechtigheid is dé kernwaarde van Gevangenenzorg, dat weet u inmiddels. En trots en gemakzucht kunnen zo maar wortel schieten, juist ook als het om christelijk werk gaat. “De gerechtigheid heeft als eigenschap de trots te breken, hoe heilig de werken ook zijn”, zegt Pascal. “De barmhartigheid heeft als eigenschap het gebrek aan motivatie (apathie) te bestrijden, omdat ze tot goede werken noodt”. ‘God is de Almachtige, wij mogen delen in Zijn bemoeienissen”, schreef ik voorin het jubileumboek, mijn vader citerend.

 

Uiterste best
Trots - en alles waardoor een mens zich groots kan voelen - ligt op de loer. Zeker als je voorbij ziet komen wat er allemaal voor moois is gebeurd de afgelopen 25 jaar. Maar Gods barmhartigheid is rijker. Het is bevrijdend, het zet in de ruimte en bewerkt dankbaarheid. Volhouden is ten diepste iets wat je krijgt. Genade dus. Uiteindelijk is dat het mooiste wat we gevangenen, tbs-patiënten en hun familie kunnen toewensen. Lees het verhaal van Enrico in deze nieuwsbrief en u weet hoe lastig het is om vol te houden.
En dan geef ik toch graag het laatste woord aan Pascal: “Juist omdat God barmhartigheid kent, moeten we ons uiterste best doen”. Laten we zo met elkaar volhouden!

Hans Barendrecht
directeur bestuurder

Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.