Column: Vogel en vis

Gepubliceerd op 23 oktober 2017 door Gevangenenzorg Nederland.

“De mensen vertrouwen me. Ik voel me er als een vis in het water.” zegt Freek. Hij heeft het over de kerk waar hij na detentie zijn nieuwe thuis heeft gevonden. Van crimineel tot christen. Ook vandaag gebeurt dat nog. Toen ik het verhaal in deze nieuwsbrief las, kwam als vanzelf een spreuk van Salomo in mijn gedachten. Ik citeer (uit de vertaling waar Freek om vroeg): Gelijk een vogel is, die uit zijn nest omdoolt, alzo is een man, die omdoolt uit zijn plaats. (Spreuken 27:8). Wat een mooie illustratie van onrust! Je ziet het voor je, in de straat en in je achtertuin. Het gaat er bij mij niet in dat een leven in de misdaad weldadige rust geeft. ‘Als ik de hond uitlaat, neem ik altijd mijn blaffer mee en kijk regelmatig achterom’ zei Jan jaren geleden tegen me. Die blaffer is geen tweede hond, maar een pistool, dat begrijpt uw wel. Een sympathieke Haagse man. We hadden geanimeerde gesprekken. Criminaliteit was zijn handel, arrestatie een bedrijfsrisico en onrust zijn schaduw. Dat was overigens niet altijd zo geweest. ‘Vroeger zong ik psalmen aan het harmonium bij mijn oma’ zei Jan. Maar kerk en geloof waren voor hem al lang verleden tijd.

Als ik dan deze column zo zit te schrijven, dan ga je daar wat op kauwen. Het verhaal van Freek maakt me blij en dankbaar. Eindelijk thuis! Rust en vreugde in een nieuwe, liefdevolle omgeving waar het goede kan bloeien. Een plaats waar balsem gegoten wordt in de levenswonden. Waarom ging het bij Jan juist andersom? Ik weet het niet.

Gisteravond en vanmorgen las ik Psalm 33. Vooral de verzen 13 tot en met 15 trokken mijn aandacht. Ik citeer opnieuw uit de bijbel van Freek: De HEERE schouwt uit den hemel, en ziet alle mensenkinderen. Hij ziet uit van Zijn vaste woonplaats op alle inwoners der aarde. Hij formeert hun aller hart; Hij let op al hun werken. Schouwen is doorzien, tot op het bot. Wij zien de buitenkant. Dat is ook onze plaats als mens en gevangenenzorger. We zaaien hoop en hoeven niet te oordelen. We mogen ons verblijden over elke gevangene die afrekent met zijn verleden. In de wetenschappelijke theorie over ‘stoppen met criminaliteit’ krijgt ook geloof steeds meer aandacht. Ik vind dat terecht. Uiteindelijk bepaalt je hart wat je doet. Daaruit zijn de uitgangen van het leven (Spreuken 4:23). Kiezen doe je met je hart. Vooral de theorie van het Good Lives Model (het Goede Leven Model) heeft daarvoor een lans gebroken. Bij het zoeken naar het welzijn voor een gevangene, zoekt deze theorie aansluiting bij tien essentiële elementen waaronder ook  innerlijke vrede, vriendschap, gemeenschap en spiritualiteit. Verandering van levensstijl en gewoonten en gedachten is een gevecht in tegenwind. Ik laat graag mijn collega Johan aan het woord: ‘Een gevangene loopt eigenlijk in een storm en als iemand daarin met je meeloopt sta je steviger. Dat is het mooie van mijn rol als bezoekvrijwilliger, dat je met zo iemand mee mag lopen. Niet ervoor, niet erboven, maar met elkaar oplopen.’ En dan kan het zomaar gebeuren dat ook een gevlogen vogel thuiskomt, bij Gods altaren, zoals Psalm 84 dat zingt. Tot slot nog een keer Freek: ‘Ik ben op m’n plek.’ Dat vele bajesvogels het nest van het goede leven mogen vinden!

Hans Barendrecht
directeur bestuurder

Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.

NIEUWSBRIEF

Mis de ingrijpende verhalen van gevangen en hun familieleden niet.
Inschrijven voor de nieuwsbrief