Column: Verloren

Gepubliceerd op 21 december 2018 door Gevangenenzorg Nederland.

‘Er is een tijd om verloren te laten gaan’, zegt Salomo in Prediker 3. Daartegenover zet hij een tijd om te zoeken. Robert en Mike schreven ons hierover in hun brieven voor de nieuwsbrief van december. Mike noemt zich een ‘verloren zoon’ en Robert geeft deze titel gekscherend aan zijn bezoekvrijwilliger als hij weer op bezoek komt nadat het even niet mogelijk was.  Voor Mike is de verloren zoon het favoriete gedeelte uit de Bijbel. Toevallig? Ik denk het niet. Een verloren zoon is altijd nog beter dan een nummer zijn. Zo voelt dat voor Mike in de gevangenis. En ik weet zeker dat hij niet de enige is. Het verhaal van de verloren zoon geeft herkenning. De verkeerde weg ingeslagen. De liefde, zorg en goede adviezen van anderen in de wind geslagen. En dan kijk je op een dag in de spiegel. Je ziet je gezicht en daarachter de tralies. Je zit in en cel en kunt geen kant op. Je bent vastgelopen. Je volgde de geldzucht van je hart of gaf toe aan wraakgevoelens omdat je je benadeeld voelde. Noem maar op.

De ogen stralen ambitie uit

Ik moest denken aan Mark en Lennard. Allebei zitten ze op De Compagnie in de bajes van Krimpen aan den IJssel. U weet, onze vrijwilligers komen daar dagelijks om één te zijn met de compagnons in hun verloren tijd. Mark is gestopt met roken. De simpele reden is dat hij daarmee de kansen op langer leven wil vergroten. ‘Mijn tijd hier in de bajes is verloren tijd, die krijg ik niet meer terug. Ik kan niet bij mijn kinderen zijn. Ik ben er niet voor hen en dat is pijnlijk’.

Lennard is een jonge vent met een goed stel hersens. Hij zit alweer ruim twee  jaar op De Compagnie. Ik heb veel bewondering voor zijn inzet. Lennard heeft alles wat De Compagnie biedt met beide handen aangegrepen. Het begon met afmaken van zijn hbo-studie. Daarna ging hij driftig verder met een studie makelaardij. Via ons ondernemersnetwerk heeft hij inmiddels een stageplek. Lennard heeft zijn verloren tijd letterlijk omgezet in een tijd van zoeken. ‘Simpel je straf uitzitten kan iedereen’, zegt Lennard, ‘maar dat is verloren tijd. Je hebt nog een heel leven voor je’. Hij is eigenlijk de aanjager geweest van het feit dat elke compagnon met een studie bezig is. De één is bezig met een lasopleiding, de ander met een cursus voedingsleer en weer een derde met opleiding midden en kleinbedrijf.  Ik kan daar heel blij van worden. Want je ziet de compagnons groeien. De ogen stralen ambitie uit. En dan hopen en bidden we dat ze dat na detentie volhouden. Want het dagelijks leven neemt vroeg of laat de proef op de som.

Van beminde zoon naar barmhartige vader

Ik maak een grote stap naar het boek van Henri Nouwen, over de verloren zoon. Hij legt uit dat het niet alleen de bedoeling is dat de mens als een verloren zoon genadig thuis mag komen bij de Hemelse Vader. Maar – en dat vond ik prachtig om te lezen – het is juist de bedoeling dat mensen van beminde zoon een barmhartige vader worden voor andere mensen, juist óók in de gevangenis. Dan gaat het niet meer om jou, maar om de ander die God op je weg plaatst. Ik recidiveer maar weer met het bekende maar veelzeggende kerstlied:

 

Stille nacht, heilige nacht!

Vreed' en heil wordt gebracht

aan een wereld, verloren in schuld;

Gods belofte wordt heerlijk vervuld.

Amen, Gode zij eer!

 

 

Hans Barendrecht

directeur bestuurder

 

Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.

NIEUWSBRIEF

Mis de ingrijpende verhalen van gevangen en hun familieleden niet.
Inschrijven voor de nieuwsbrief