Column: Verloren in schuld

Gepubliceerd op 7 december 2017 door Gevangenenzorg Nederland.


Op 24 december 1818 gaf het orgel in de kerk van Oberndorf (Oostenrijk) de geest. De kerstnachtdienst van die avond kwam in gevaar. Daarom schreef  Franz  Xaver Gruber - de schoolonderwijzer en cantor van de kerk - in der haast een melodie die wereldberoemd is geworden: Stille nacht.  De tekst werd geschreven door zijn vriend, de kapelaan Joseph Mohr.

Toen ik het hoofdartikel met het verhaal van Wim onder ogen kreeg, kwam de regel ‘verloren in schuld’ als vanzelf boven. Je komt niet zomaar in een tbs-kliniek. Op het gepleegde delict moet een gevangenisstraf staan van minimaal vier jaar. Verder moet de kans bestaan dat er opnieuw een misdaad gepleegd wordt. En tenslotte moet er sprake zijn van een psychiatrische stoornis die de aanleiding is geweest tot het plegen van het misdrijf. Deskundigen adviseren de rechter over ‘de ziel’ van de verdachte. Zij kijken of hij een stoornis heeft en zo ja, wat het verband is met het misdrijf. De meeste mensen met een tbs-maatregel zijn verminderd toerekeningsvatbaar verklaard. Dat betekent dat ze naast de tbs-behandeling, ook nog eens een straf moeten uitzitten in de gevangenis. Dat geldt dan voor het gedeelte waarvoor iemand wél toerekeningsvatbaar was. De tbs-maatregel kennen we sinds 1888. Er zijn bijna 1.400 tbs-plaatsen in Nederland en de gemiddelde behandelduur is 7,5 jaar. Tot slot, bij een tbs-behandeling zijn diverse deskundigen betrokken. Vandaar de hoge kostprijs van ruim € 500 per dag per tbs-gestelde.

Gevangenenzorg Nederland bezoekt per jaar zo’n 100 tbs-patiënten. En dat is best bijzonder te noemen. Want het bezoek van vrijwilligers als Nico moet passen in het ‘behandelplan’. Veel meer dan bij het bezoeken van een gevangene, is er contact met de behandelaars. Die moeten ons óók zien zitten. In de loop der jaren hebben we veel waardering gekregen uit tbs-klinieken voor onze aanpak en begeleiding van de vrijwilligers.

Ik heb diep respect voor onze vrijwilligers die het kunnen opbrengen om jaar in jaar uit op bezoek te gaan bij een tbs-patiënt. Zelf zien ze het anders: ‘We doen het gewoon. En ja, als die klik er is, dan gaat het vanzelf’, zeggen ze dan. Nou, er gaat natuurlijk niets vanzelf. Er zit altijd iets achter. Nico las in zijn kerkblad dat we vrijwilligers wilden arresteren. En hij werd een ‘zelfmelder’, niet omdat wij hem zochten, maar omdat ‘Davids Zoon’ het vraagt. ‘Wie is Hij toch’? Het afgelopen jaar heb ik met deze vraag uit Marcus  4 vers 41 het hele boek Marcus gelezen. Wie is Hij toch, vroeg ik 290 maal. Wie is Hij toch…. Die de wet onderwijst, maar anders dan de Schriftgeleerden, Die door onreine geesten herkend wordt als de Zoon van God, Die slaapt in de storm, Die gehoorzaamheid ontvangt van de winden, Die doden opwekt, Die doven het gehoor geeft, Die innerlijk diep bewogen is met de mensen om hem heen, Die verraden wordt door een vriend, Die hangt aan een kruis tussen twee misdadigers, Die opstaat uit de dood. Kerst is weten dat Jezus onder ons heeft geleefd, Zijn onderwijs in praktijk brengen – ook door het bezoeken van ‘misdadigers’ en het voortdragen van vrede en heil, totdat Hij terug komt.

Ik wens u graag een gezegende kersttijd met vele vragen van verwondering.

Stille nacht, heilige nacht!

Vreed' en heil wordt gebracht

aan een wereld, verloren in schuld;

Gods belofte wordt heerlijk vervuld.

Amen, Gode zij eer!

Amen, Gode zij eer!

 

Met gevangen groet,

Hans Barendrecht

 

Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.

NIEUWSBRIEF

Mis de ingrijpende verhalen van gevangen en hun familieleden niet.
Inschrijven voor de nieuwsbrief