Column: Terugkijken

Gepubliceerd op 20 augustus 2018 door Gevangenenzorg Nederland.

 

Op het moment dat ik deze column schrijf, zit ik te zweten op een boekje dat ik aan het schrijven ben over Gevangenenzorg Nederland. Dit jaar bestaat de organisatie 25 jaar. Daarvan mag ik er 23 jaar bij betrokken zijn. De titel van het boekje had ik al jaren op zak: Mens, waar zit je? Het is een variatie op de vraag die God aan Adam stelt in Genesis 3: Adam, waar zijt gij? Maar het kwam er nooit van om het te schrijven. Diverse mensen hadden mij al eens gepord om dat toch maar te doen. De verontschuldigingen lagen voor mij voor het oprapen. Gert-Jan Segers gaf eigenlijk de doorslag. Tijdens een zonnig gesprek kwam als een donderslag bij heldere hemel zijn opmerking: ’Het wordt tijd dat je eens wat van je ervaringen gaat op schrijven Hans’. En als je 25 jaar bestaat, tja, dan liggen de excuses niet meer voor het oprapen. Vandaar dat ik zit te zweten, letterlijk. Want het is een hele klus, zeker ook met die hoge temperaturen van deze zomer. Ik verlang eerlijk gezegd al weer naar de winter. Geef mij maar zwart natuurijs. Daar word ik écht warm van.

 

Maar goed. Al met al heb ik gehoor gegeven aan die vele stemmen. En gaandeweg krijg ik er plezier in, moet ik bekennen. En eerlijk gezegd ontroert het me zo nu en dan ook wel. Vandaag kan bestaan dankzij gister. Maar vaak ben je alweer met morgen bezig. Het verleden is niet weg, maar bestaat toch vaak uit niet meer dan wat vage flarden. Als je met je muis door alle oude bestanden schuift en brieven en verslagen van tien, twintig jaar geleden leest, dan gaat de geschiedenis weer leven. Sommige momenten kan ik me nog glashelder herinneren. 24 december 1997 was zo’n onvergetelijk moment. Willem den Hertog en Aad Boo besloten om Gevangenenzorg een paar jaar financieel te steunen. Ze geloofden erin. Een week later was mijn deadline om te stoppen of door te gaan. Met hen ben ik dankbaar en blij dat ons werk gezegend werd. We vonden genade bij God en de mensen als ik het zo mag zeggen. Want de deuren van de gevangenis werden door Justitie steeds verder opengezet en ook gingen steeds meer portemonnees open, van u, van kerken, van zakenmensen, van fondsen en uiteindelijk ook van Justitie.

 

Het was een lange weg. Het vroeg veel volharding en ‘zweet des aanschijns’. Maar het was allemaal zeer de moeite waard. Want als ik dan weer in deze nieuwsbrief lees hoe mijn vrijwillige collega Ria gewoon al drie jaar tijd vrijmaakt voor Erica van wie de man vastzat in het buitenland en hoe dat haar geholpen heeft, dan word ik daar erg blij van. Erica voelt zich meegestraft. Uiteindelijk is dat natuurlijk het gevolg van de misdaad van haar man. Maar ga er maar eens aanstaan als vrouw als je man vast komt te zitten. Hoe en waar moet je beginnen? Hoe moet je je weg vinden in de wirwar aan instanties die je allemaal naar het volgende loket verwijzen?

Ria en haar ruim 600 collega vrijwilligers zijn dan goud waard. En het goud dat mag schijnen is dat van de barmhartigheid van God, tegenover en naast de straf. En dat niet één keer, maar elke dag, al jarenlang. Op z’n tijd terugkijken is goed. Het is geen verloren tijd, maar de voedingsbodem voor het vertrouwen naar morgen, zo de Heere wil en wij leven zullen.

 

Hans Barendrecht

directeur bestuurder

Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.

NIEUWSBRIEF

Mis de ingrijpende verhalen van gevangenen en hun familieleden niet.
Inschrijven voor de nieuwsbrief