Column: Gehoor

Gepubliceerd op 20 april 2020 door Gevangenenzorg Nederland.

 

De sluipmoordenaar haalde me in. Ik had wel van hem gehoord, maar ‘ze’ arresteren hem wel dacht ik. Of, als ‘ongewenste vreemdeling’ zou hij toch nooit door de paspoortcontrole komen. Intussen gijzelt hij bijna de hele wereld met angst, huisarrest, ziekte en zelfs de dood. Ik had mijn column al klaar liggen. Virus stond er boven. Ik tipte Corona wel even aan, maar schreef over een ander virus; de hardnekkige onveranderbaarheid van de mens. Een virus in hulpverleningsland, maar ook in eigen huis en hart.

'Huisarrest'
Maar de opmars van het virus ging ongekend snel. Vrijdagmiddag 13 maart kwam ik langs Krimpen en dacht: Even bij de jongens op De Compagnie kijken, Hans... Ik kom er graag en voel me altijd welkom, ook bij de medewerkers van Justitie. “Wat denk jij, zou de bajes op slot gaan?” Ik vertelde dat ik eigenlijk in Zuid-Korea had moeten zitten, maar dat de bajes daar gesloten was in verband met die ongewenste vreemdeling. Later die middag kwam de directeur persoonlijk vertellen dat de bajes inderdaad op slot ging. De compagnons pakten dat vrijwel allemaal goed op. Nu zitten ze in een dubbel isolement. Als u ‘huisarrest’ hebt gehad, begrijpt u misschien iets meer van de oproep ‘gedenkt de gevangene, alsof jezelf…’


Die maandag daarop heb ik een brief gestuurd naar de directie van alle gevangenissen en tbs-klinieken.

Lees hier de brief


Tot slot. Gehoor. Hoezo? Ik speel nu diensten in een vrijwel lege kerk. Een justitiemedewerker – geen kerkganger zover ik weet - schreef me: En vooral blijven orgelspelen… ook al heb je geen toehoorders… maar er is altijd Gehoor. Ontroerend. Een gesloten bajes, een leeg kantoor en vul maar in. Maar God hoort. En daarom is ‘geloven in herstel’ immuun, voor welk virus dan ook. We gaan voort!


Met gevangen groet
Hans Barendrecht


Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.