Column: De vuile was

Gepubliceerd op 18 oktober 2019 door Gevangenenzorg Nederland.

 

Tegenover de was staat de vlag en wimpel. De was hangt in de tuin, de vlag wappert het liefst zo hoog mogelijk dat iedereen het kan zien. En de vuile was, die hangt helemaal niet buiten. Succes en meevallers schreeuw je het liefst van de daken en vertel je in geuren en kleuren. ‘Ik had het nooit gedacht, maar ja, ik was op een verjaardag bij mijn zoon, raakte in gesprek met een makelaar en die zei… Nou, dat was precies waar ik al jaren naar zocht! Om een lang verhaal kort te maken, het huis kwam niet op Funda, en binnen een week waren we rond, geweldig joh’. Vul maar in. Promotie van je man, je dochter die in verwachting is, je kleinzoon die van wel honderd leerlingen het hoogste gemiddelde had bij zijn afstuderen etc. etc. Allemaal mooie dingen waar je terecht trots op kunt zijn en intens dankbaar. Zodra je dit weet, moet het eruit en verder verteld worden.

 

Het hart huilt

Theresia staat juist aan de andere kant. Ze heeft “groot nieuws”. Maar dat nieuws is vuile was. En die hang je niet buiten. Het lukt haar zelfs niet om het met haar volwassen zoon te delen als ze thuis komt. Haar mond blijft gesloten, het hart huilt. Van buiten kun je (vaak) niet zien of iemand in de vuile was zit. Als je goed in de slappe was zit, dan zie je dat doorgaans wel. Maar de vuile was, die blijft binnen de familiekring en wordt binnenshuis gewassen. Zo ongeveer luidt het Franse spreekwoord. Als je de vuile was toch buiten hangt, dan doorbreek je als het ware een code dat je bepaalde dingen binnenskamers moet houden.

 

Zeer complexe paradox

Detentie houden we graag buiten de deur. Maar als het eenmaal je huis is binnengekomen, dan ontstaat er een zeer complexe paradox. De vuile was mag niet op straat, maar alleen kom je er ook niet uit. En als je dan geen vrienden of familie hebt, dan kun je je als “de vrouw van” thuis opgesloten voelen. Voor familie die een geliefde in detentie heeft, is er niet zo veel hulpaanbod in Nederland. Familieleden vallen een beetje tussen wal en schip om het maar zo te zeggen. Theresia vond via internet Gevangenenzorg Nederland en krijgt nu regelmatig bezoek van mijn vrijwillige collega Carola. Zij is niet de oude wasvrouw van vroeger die de was doet. Ook al zou ze graag de problemen voor Theresia willen oplossen, dat lukt gewoon niet. En Theresia is nuchter en realistisch. Ze verwacht niet van Carola dat zij haar probleem oplost. Maar ze kan intussen wél verder omdat  Carola komt, luistert en meedenk. “Ik draag mijn last niet meer alleen.”

 

Elkaars lasten dragen

Ik moest denken aan de goede raad van Paulus die hij gaf aan de medegelovigen in Galatië om elkaars  lasten te dragen en zo de wet van Christus te vervullen (Galaten 6). En zelfs als er sprake is van ‘verval door misdaad’ dan is ‘een geest van zachtmoedigheid’ nodig. Want besef dat je zelf ook onderuit kunt gaan! En zo zijn we bij de kern van ons werk: niet elkaar de oren wassen, maar het oor lenen.

 

Met gevangen groet,

Hans Barendrecht

directeur bestuurder

 

Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.

NIEUWSBRIEF

Mis de ingrijpende verhalen van gevangen en hun familieleden niet.
Inschrijven voor de nieuwsbrief