Column: Bekeren

Gepubliceerd op 17 juni 2019 door Gevangenenzorg Nederland.

 

Als er één woord is dat regelmatig op tafel komt tijdens mijn gesprekken met overheid en organisaties in de samenleving is het wel bekeren. Vroeger vond ik dat vervelend. Het voelde verdacht. Nu breng ik het zelf vroegtijdig ter sprake, vooral als het nieuwe contacten zijn. Het is nu eenmaal zo dat mensen denken dat je als christen in de steigers staat om de ander zo snel mogelijk over te halen om ook christen te worden, desnoods met je schoen tussen de deur. Dat misverstand is trouwens niet typisch Nederlands. Mijn collega’s in het buitenland zeggen vaak: ‘We are faith based, but not faith promoting’. Geloof als basis, maar we evangeliseren niet.

Maar daarmee is natuurlijk niet alle spanning opgelost. Want ons werkveld gaat per definitie over bekering. Je zit in de gevangenis vanwege fout gedrag. De boodschap is: dit is je straf, zorg dat je je  oude leven afleert. Justitie noemt dat terugdringen van recidive. De reclassering werkt aan een veilige samenleving. De boeddhistische geestelijke verzorging preekt het vrede sluiten met jezelf, en de weg vanuit de duisternis naar het licht staat centraal voor de hindoe geestelijke verzorging in onze gevangenissen. Zo zijn er meer voorbeelden te noemen.

 

Beginnen is één, volhouden is wat anders

Wat we allemaal willen is dat criminaliteit stopt, dat we eerlijk leven met elkaar en ieder het zijne gunnen. De samenleving (wíj allemaal) vraagt van de gevangenen in feite: bekeer je. Je verleden zal best een verklaring hebben, maar het gaat om morgen. De Deense filosoof en theoloog Sören Kierkegaard zegt het treffend: ‘Het is beslist waar, zoals de filosofen zeggen, dat het leven naar achteren moet worden begrepen. Maar ze vergeten de andere kwestie, dat het leven naar voren moet worden geleefd’.

En juist dat naar voren leven is zo moeilijk. Bekering is geen moment, maar een proces! Beginnen is één, maar volhouden is wat anders. Binnen twee jaar na detentie komt circa 45 procent weer in aanraking met justitie, alle goede voornemens ten spijt. Daarom ben ik zo blij en dankbaar met de tijd die mijn vrijwillige collega’s tijdens én na detentie geven aan gevangenen. Uit onderzoek blijkt inmiddels wel dat het gevangenen daadwerkelijk op een ander spoor kan zetten. Dat doen ze niet om hen te bekeren tot het christelijk geloof (dat kunnen we niet eens), maar om naaste te zijn, in het besef dat jezelf bekering geschonken moet zijn. Rien zegt het treffend in het hoofdartikel: ‘Kijk in de spiegel voor je vertrekt (naar de gevangenis), dan weet je wie je tegenkomt’.

 

Voortdurende bekering

Tot slot toch maar de eerste stelling van Maarten Luther uit 1517: ’Toen onze Heere en Meester Jezus Christus zei: “Bekeert u” (Matth. 4:17), wilde Hij dat het hele leven van zijn gelovigen een voortdurende bekering is’. Dat kan óók zijn om zelf in de spiegel te kijken en de medemens in de gevangenis te bezoeken en een beker koud water aan te bieden, om Jezus wil.

 

Met gevangen groet

Hans Barendrecht

directeur bestuurder

Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.

NIEUWSBRIEF

Mis de ingrijpende verhalen van gevangen en hun familieleden niet.
Inschrijven voor de nieuwsbrief