Column: Alleen

Gepubliceerd op 1 april 2019 door Gevangenenzorg Nederland.

 

Gister plofte ik op de bank in de woonkeuken van De Compagnie. U weet wel "onze" afdeling in de gevangenis van Krimpen aan den IJssel. Het was even na twaalf. Rond half drie zou er een delegatie van de  Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ) op bezoek komen. De RSJ geeft (on)gevraagd advies aan de overheid en behandelt klachten van gevangenen. Belangrijk bezoek dus en compagnons weten dat zij de preekstoel op moeten. Dat doen ze doorgaans heel sprekend, want wat zij zeggen is uit ervaring. Zeg maar: bevindelijk. Ze praten uit het bajesleven en niet erover.

Maar goed, ik plofte dus op de bank en zat royaal in mijn tijd. Dat lijkt ontspannen, maar het is best lastig om te doen alsof je alle tijd hebt, terwijl er niet direct iemand naar je toe komt voor een praatje. De telefoon brandt op zulke momenten in mijn binnenzak. Herkent u dat? Toch dat ding pakken en interessant doen, NU.nl kijken, mailtje afhandelen en andere ijdelheden. Maar ik bedwong mezelf, juist ook omdat de compagnons geen telefoon hebben. En ik wilde ook gewoon laten zien: jongens, ik bén er, alleen, voor jullie. En zo ontstaan vanzelf mooie gesprekken. Zij nemen ook nog eens mijn gevoel alleen te zijn, weg.  Stel je voor dat niemand je ziet zitten.

 

 Ieder voor zich

Maar dit keer kwam Remco gewapend met laptop bij me. ‘Kan ik een interview afnemen met je voor mijn studie.’ Hij is pas begonnen met een mbo-opleiding Retail Management. In de andere bajes waar hij zat lukte het studeren niet. Daar was het ieder voor zich, allen alleen op een eigen eiland, in hun cel met het nodige rumoer. Bemoedigend om te zien hoe Remco op De Compagnie bezig is en opbloeit! Hij is nog jong heeft hopelijk nog een mooi leven voor zich.

 

 Een vrijwilliger is goud waard

Het veelzeggende artikel met (ex-) tbs-patiënt Peter en vrijwilligster Alice bracht me op dit thema, er alleen voor staan. Een vrijwilliger is dan goud waard, en gezien de duur misschien wel platina.

 

Iemand die weet heeft van ‘er alleen voor staan’ was Jezus. Blaise Pascal mediteerde daarover. Zijn vrienden sliepen en bleven slapen toen Hij ze nodig had vlak voor Zijn arrestatie en berechting. ‘Jezus is alleen op aarde... niemand die ervan weet. De hemel en Hijzelf zijn de enigen die dit weten.’ Onpeilbaar diepe gedachten voor de lijdenstijd die weer begonnen is. De volstrekte verlatenheid is wellicht het  grootste lijden van Jezus is geweest. Van God en mens verlaten. Onmetelijk diep. Dat Zijn uiteindelijke dood een verzoend herstel van gemeenschap geeft tussen God en mens is zo mogelijk nog dieper. Dat we dat anno 2019 nog geloven is voor nogal wat mensen een lachertje. Maar laat ik dan maar afsluiten met Pascal. Hij zei: ‘Het hart heeft redenen, die de rede niet kent’.

 

Hans Barendrecht

directeur bestuurder

Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.

NIEUWSBRIEF

Mis de ingrijpende verhalen van gevangen en hun familieleden niet.
Inschrijven voor de nieuwsbrief