“Paul voldeed op geen enkel punt aan het beeld dat ik van een gevangene had”

Gepubliceerd op 10 februari 2016 door Gevangenenzorg Nederland.

Op de afgesproken tijd  meld ik me bij de portier en zeg dat ik kom voor een bezoek aan Paul. Na de gebruikelijke controles kom ik in de wachtruimte. Even later wordt ik opgehaald door een personeelslid. Als we op de afdeling komen, loopt Paul me tegemoet. We begroeten elkaar, Paul haalt koffie en we gaan naar zijn kamer. Onderweg roept Frank, een andere patient, of ik straks nog even bij hem langs kom.

Op de instructiedagen werden we als vrijwilligers voorbereid op het bezoeken van gevangenen. Er werd vooral aandacht besteed aan situaties waarin de gevangene probeert de vrijwilliger te manipuleren. Al vrij snel na de instructiedagen werd ik gevraagd om een tbs-er te willen bezoeken. En daarmee kwam ik in een heel andere omgeving terecht dan waar ik me op had voorbereid. Niet alleen de omgeving was heel anders. Geen gevangenis maar een kliniek. Ook Paul voldeed op geen enkel punt aan het beeld dat ik van een gevangene had. Hij heeft er al meer dan 16 jaar tbs op zitten en is iemand met een indrukwekkende hoeveelheid persoonlijkheidsstoornissen.  Paul is niet in staat om een relatie met iemand op te bouwen. Hij heeft een heel slecht ontwikkeld inlevingsvermogen. Hij toont geen belangstelling. Ik bezoek Paul al jaren lang om de drie weken maar het heeft lang geduurd voordat ik mijn draai daarin gevonden had. Lange tijd heb ik rond gelopen met de vraag naar de zin van mijn bezoeken. Het is wel duidelijk dat Paul niet weer terug komt in de samenleving. Nog een paar jaar behandeling en dan een plek in de long-stay. Paul geeft nauwelijks signalen af hoe hij mijn bezoeken ervaart. In het begin heb ik me ook vaak afgevraagd hoe vanuit de kliniek tegen mijn bezoeken werd aangekeken. Op enig moment heb ik daar naar gevraagd. Het was voor mij heel motiverend te horen dat mijn bezoeken als waardevol werden gezien. Ook al is er  weinig zichtbaar resultaat, het kan niet anders dan dat het een positief effect op iemand moet hebben dat een ander belangstelling voor hem heeft. Ook de uitnodiging van de maatschappelijk werker van de kliniek om periodiek elkaar te ontmoeten om even bij te praten helpt mij om door te gaan met de bezoeken. Om de drie weken ga ik naar Paul toe en heb er alle vertrouwen in dat vol te houden. Ik merk dat ik daarvoor de rust krijg en het voldoende vind om er voor Paul te zijn.

De tv staat aan. Soms is wat we zien aanleiding om het ergens over te hebben. Meestal verteld Paul heel open over gebeurtenissen uit zijn turbulente leven. Na een uurtje gaan we naar het kantoortje om een nieuwe afspraak in de agenda te laten zetten. Ik neem afscheid van Paul en ga daarna nog even naar Frank. Dan moet ik weer vertrekken omdat de patiënten achter de deur gaan en het personeel naar huis.

Een bezoekvrijwilliger.

Bookmark and Share
Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.

NIEUWSBRIEF

Mis de ingrijpende verhalen van gevangenen en hun familieleden niet.
Inschrijven voor de nieuwsbrief