“De man van Karen zit in de gevangenis. Vrijwilligster Margreet gaat elke drie weken op bezoek”

Gepubliceerd op 13 juli 2015 door Gevangenenzorg Nederland.

Van de een op de andere dag veranderde het leven van Karen (44) compleet. Haar man Jeroen (54) werd gearresteerd. Zes weken lang hoorde ze niets van hem. Onder het oog van de twee jonge kinderen werden hun spullen meegenomen. Karen stond er ineens alleen voor. Uiteindelijk klopte ze aan bij Gevangenenzorg Nederland. In eerste instantie voor haar kinderen en Jeroen. „Ik ben altijd voor anderen bezig”, aldus Karen. De bezoeken van vrijwilliger Margreet openen langzaam maar zeker nieuwe perspectieven. Hulp vragen mag, óók als je thuis ‘gevangen zit’.

Schuld
Toen Jeroen eenmaal vastzat, dacht Karen vooral aan haar kinderen. „Als volwassen vrouw begrijp ik wat er gebeurd is, ook al doet de detentie van Jeroen me heel veel pijn. Ik mis Jeroen enorm. Maar de kinderen nog veel meer. Die snappen er helemaal niets van. ‘Houdt papa niet meer van ons?’, vroegen ze een keer aan mij. Dat snijdt toch door je ziel! Als er één was die alles deed voor z’n kinderen, dan was het Jeroen wel. Inmiddels weten ze dat papa nog steeds heel veel van hen houdt en dat zij nergens schuld aan hebben. Gelukkig maar”, zegt Karen. „Ja toch? Ze waren elf en zeven toen het gebeurde. Ze kwamen van school en dachten papa thuis aan te treffen. In plaats daarvan zagen ze vijftien man politie in hun huis. Zelf mochten ze niet naar binnen. Maar ze zagen wel dat hun computers naar buiten gedragen werden. Nog steeds kan ik het niet geloven. Ik heb er veel met Jeroen over gesproken. Hij is veroordeeld tot vijf jaar, samen met nog zeven andere mensen. Hij importeerde vis. Daar zat cocaïne in. Hij is door Colombianen bedreigd. Z’n gezin zou eraan gaan als hij niet zou meewerken. Hij heeft spijt als haren op z’n hoofd dat hij daar geen aangifte van gedaan heeft.

Het contact tussen Margreet en Karen gaat nog steeds door. „Ik ga elke drie weken bij haar thuis op bezoek, altijd op woensdagmorgen. Het klikte volgens mij direct vanaf het begin”, zegt Margreet, met een vragende blik naar Karen. „Absoluut!”, zegt Karen. „Ze is een belangrijk lichtpunt voor mij! Wat ik zo mooi vind, is dat ze helemaal voor mij komt. Het is heerlijk om mijn verhaal kwijt te kunnen!” Zoals het er nu voorstaat, komt Jeroen volgend jaar pas vrij. Gaat Karen dat trekken? Ze zwijgt even. „Je mag best weten dat ik ’s nachts weleens wakker lig. Nog twee jaar zonder Jeroen? De kinderen hebben hun vader nodig. En ik mis hem ook. Ik houd nog steeds heel veel van hem. Maar soms is het ook heel moeilijk. Ik ga elke week op bezoek in de gevangenis, maar daar kun je niet close zijn. Dat mis ik enorm”. Er valt een stilte. We begrijpen dat het leven voor Karen niet gemakkelijk is. „Maar ik bid elke dag. Bidden geeft me rust en vertrouwen. Dat geeft kracht. En samen met mensen zoals Margreet hoop ik het vol te kunnen houden”, besluit ze dapper.

Bookmark and Share
Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.

NIEUWSBRIEF

Mis de ingrijpende verhalen van gevangenen en hun familieleden niet.
Inschrijven voor de nieuwsbrief