'Jij doet dit werk uit eigenbelang!'

Gepubliceerd op 21 augustus 2019 door Gevangenenzorg Nederland.

 

"Jij doet dit werk uit eigenbelang!”, beet een gevangene haar bezoekvrijwilliger Linda toe. Benieuwd hoe Linda hiermee omgaat? Ze vertelt erover in onze rubriek Blog van een vrijwilliger.

  

‘Bij de vrouw die als “niet makkelijk” bekend staat, ben ik op mijn hoede. Neem niet op weg naar het spreekkamertje, alvast een bakje koffie mee, zoals ik wel deed bij een andere gedetineerde, van wie ik wist hoe hij dat drinkt. Werkt manipulatie contraproductief op een gewaarschuwd mens? Zelfs als zij, niet voor één gat te vangen, halverwege het gesprek klaagt over een droge mond, loop ik wél terug naar de automaat, maar druk dóór naar het glaasje water. Terwijl eerder koffie met suiker en melk, en chocomel voorbij komen. Waarom? Het bezoeken van een gedetineerde zegt eigenlijk het meest over jezelf.

 

Eigenbelang

 “Jij doet dit werk uit eigenbelang!”, beet ze me vorige keer toe. Haar verbaasde blik verried dat zij mijn directe instemming niet had verwacht. “Maar ik hoop dat jij er ook iets aan hebt. Is een win-winsituatie niet het mooiste?” 

 

Voortdurend aftasten

Veel te vaak ontpoppen onze gesprekken zich tot met wellesnietes doden van kostbare tijd. Gaat het om aftroeven? De slimste zijn? Nee, wat hier écht gaande is (denk ik, hoop ik) is een voortdurend aftasten. “Hoe zie jij mij? Als een halve gedetineerde?” “Als een heel mens!” Een diplomatiek antwoord? Het achterste van mijn tong niet laten zien? Nee, het is wat ik oprecht meen. Mij is niets aangedaan, dus ik heb het relatief gemakkelijk. Ik hoef ook niet professioneel te oordelen, véroordelen. Ik hoef “alleen maar” een praatje te maken, van mens tot mens.

 

Net een hart

Is het een zwakte als ik - éven maar - volschiet op een emotioneel moment? Nee, het is meer een wonder, want bijna met de snelheid van het licht gaan haar handen naar haar broekzak en drukt ze me een zakdoekje in mijn hand, die ze even wat langer vasthoudt. Op je “qui vive” zijn, krijgt ineens een andere betekenis. Haar gevoel is niet dood, het lééft.

 Vlak voor vertrek, geeft ze me een rood blaadje. Afgevallen van een tulp. Het is aan de bovenkant een beetje geknikt. “Net een hart, vind je niet?”

 

Levenslang

 Ik moet vaker komen, langer blijven, naar dat ene tv-programma kijken over intimiteit in detentie. En nog meer aanwijzingen krijg ik mee. Ik hoor vooral wat ze niet zegt. Vooral omdat ze dat waarschijnlijk niet kan. Haar daad is zo ernstig dat deze “beloond” is met levenslang. Hopelijk doet het haar goed dat ik wat buitenwereld binnen breng. Niet door te wijzen met de vinger, ik geef mijn hand.

 

Linda

 

Terug naar het overzicht
Samen werken aan herstel. Daarom kun je altijd je vragen stellen.

NIEUWSBRIEF

Mis de ingrijpende verhalen van gevangen en hun familieleden niet.
Inschrijven voor de nieuwsbrief